Od Jamiego

Poszedłem za Collins na drugą część domu. Zastałem ją wściekłą, siedzącą na schodach od tarasu. Przysiadłem się obok bez pytania. Obrzuciła mnie ponurym spojrzeniem.

- Kłopoty? - zagadnąłem rozbawiony.

- Nie twój interes - warknęła.

Podałem jej piwo, które wcześniej zgarnąłem ze stołu.

- Mówiłam ci, że nie pije - zaprotestowała rozdrażniona.

- Może jednak? Nie ma nic lepszego na zmartwienia niż dobre piwo.

- Alkohol nie rozwiązuje problemów - mruknęła.

- Mleko też nie - parsknąłem śmiechem stosując oklepany tekst z neta.

Rozchmurzyła się lekko, ale nadal była zła.

- Znam ten ból. Serio. Nie ma nic gorszego niż kontrolujący rodzice - udałem powagę.

- Ciebie też kontrolują? - spytała lekko podniesiona na duchu.

- Nie mają jak... Bo nie żyją - parsknąłem śmiechem.

Popatrzyła na mnie jak na debila.

- Z tobą serio jest coś nie tak - mruknęła.

- Za to mnie lubisz - uśmiechnąłem się szerzej.

- Skąd ta pewność? - zmrużyła oczy.

- Instynkt - odparłem pewny siebie. 

- No cóż... Tym razem cię zawiódł - uśmiechnęła się złośliwie.

Parsknąłem śmiechem. Postanowiłem wrócić na poprzedni temat.

- Ojciec też cię tak kontroluje? - spytałem swobodnie. 

- Niee.. Bardziej m a t k a - wycedziła - On miewa różne humory, ale da się z nim pogadać. Chociaż... Ostatnio jest jakiś dziwny.

- Dziwny? - podchwyciłem.

- Pojawią się jacyś obcy ludzie - ciągnęła zamyślona - Prowadzi dziwne rozmowy przez  telefon.

- Na przykład? - czułem, że coraz bardziej przeciągam strunę.

- A co ty mnie tak wypytujesz? - przyjrzała mi się podejrzliwie.

Collins niestety nie była głupia i musiałem się bardziej postarać. 

Zrobiłem zmartwioną minę.

- Wiesz, chciałbym ci jakoś pomóc...

Przypatrywała się mi przez dłuższą chwilę. Chyba połknęła haczyk. 

- Wiesz... - zaczęła niepewnie - Ostatnio widziałam u niego...

I nagle usłyszałem pijacki głos mojego ukochanego przyjaciela.

- Aim g-gdzie ty się podziewasz? - stanął za nami z jakąś laską uwieszoną u jego boku - Ta Evelyn czy jak jej tam wszędzie cie szuka.

Zamarłem.

- Evelyn? Ta brunetka? - upewniłem się.

- Tak właśnie ta - mruknął Jass - D o m a g a  się ciebie. To może być niezła noc stary - uśmiechnął się Jass.

Miałem ochotę strzelić go w ten pusty łeb. Lucy udawała, że nie słucha i patrzyła w ziemie, ale widziałem jak jej mina stężała gdy usłyszała ostatnie zdanie. Jass odwrócił się i odszedł z dziewczyną mamrocząc jeszcze, żebym nie przegapił okazji. To było jak gwóźdź do trumny.

- No idź Aim - powiedziała ironicznie Collins - Czyli to jednak twoje prawdziwe imię?

- Nie - odparłem - To taka ksywa - mruknąłem. 

- Pierwszy raz widzę żeby zaciesz zszedł ci z gęby - udawała szok - No no Aim...

Zacisnąłem szczęki i wstałem. Wiedziałem, że dłużej nic tu po mnie. Ruszyłem w kierunku drzwi wejściowych.

- Tylko w y c e l u j  sobie dobrze Aim! - usłyszałem jeszcze za sobą.

Evelyn już czekała na kanapie. Zrezygnowany wziąłem sobie kolejne piwo i usiadłem obok niej.

- Witam - szepnęła mi do ucha - Szkoda, że zniknąłeś tak bez słowa..

- Byłem ostatnio dosyć zapracowany - mruknąłem. 

- Ah tak - żachnęła się i oparła na mnie.

W tej samej chwili weszła do środka Collins. Nie patrząc na mnie zaczęła niespodziewanie rozmawiać z jakimś chłopakiem pod ścianą.

Ignorując mówiącą coś do mnie Evelyn, obserwowałem każdy ruch Lucy pijąc piwo.

- Może pójdziemy na górę? - zasugerowała w końcu.

- Wybacz Evelyn, ale nie mam dziś ochoty - mruknąłem i ruszyłem przed siebie, mijając zaczepiające mnie laski. Wyszedłem z domu. Musiałem trochę ochłonąć i pomyśleć co dalej.