Od Emilie

   Cały czas słyszałam w głowie krzyki ojca, matki... śmiech siostry... potem płacz... wszyscy płakali. Mówili mi, że przeze mnie cierpią, a dwie osoby z tej całej trójki są martwi. Krzyczałam by przestali, a oni tego nie robili.

  Otworzyłam oczy zalana zimnym potem. Obok mnie siedziała Amy, gdy zobaczyła, że się wybudziłam dotknęła mojej ręki a ja zaraz ją zabrałam. 

-Spokojnie, to ja... Wszystko dobrze...

-Gabi... 

  Zabijesz ją. Zrobisz dokładnie to, co Ci każę. 

-Słyszałaś to? - spytałam przyjaciółkę.

-Nie...? A co takiego...?

-Nic... Już nic...

   Gabi jest zła, ona zabiła twoją rodzinę. Matkę wkrótce również zabije. 

-Wszystko okej? - Amy spojrzała mi w oczy.

-Chcę stąd wyjść. - zażądałam nawet na nią nie patrząc. 

-Ale...

-JUŻ! - krzyknęłam, a przyjaciółka zdezorientowana poszła do lekarza.

  W domu od razu coś mnie pokierowało do walizek z bronią. Złapałam pierwszą i ładowałam. Amy przyglądała się mi zdziwiona i nie mogła zrozumieć mojego zachowania. 

-Co ty robisz? 

  Milczałam, nie odrywając wzroku od broni. 

-Hej, Emilie! 

  Złapała mnie za łokieć a ja szarpnęłam się z jej dotyku. 

-Zostaw mnie. - wycedziłam przez zęby. - Daj mi spokój.

-Jak chcesz! - machnęła rękami i usiadła na kanapie.

  Aiden dziwnie mi się przyglądał. Uśmiechnęłam się do niego lekko a potem obserwowałam Amy. Gdy siedziała oglądając coś na laptopie cicho podeszłam do niej i przyłożyłam broń do głowy. Przyjaciółka zesztywniała i tylko oddychała powoli.

-Co ty robisz...

- Zamknij się. Wstawaj.

  Wstała, zdenerwowana nie ruszając się.

-Przepraszam... - zaczęłam płakać.

-Cokolwiek się dzieje, pomogę Ci...

-Nie. Jesteś wampirem. Nie pomagasz. Zabijasz.

-Nie skrzywdzę cię!

-Nie wierzę ci! Zamknij się! 

  Amy wybiegła z domu a ja wybiegłam przed dom. 

-ZŁAPIĘ CIĘ I ZABIJĘ! CZUJĘ TWOJE EMOCJE! BOISZ SIĘ!

  Zrobisz dokładnie to, czego sobie zażyczę. - usłyszałam śmiech i... potem cisza.

  Co ja narobiłam...? 

  Poczułam silny ból głowy, z nosa leciała mi krew. Poszłam do łazienki a w lustrze zobaczyłam swojego ojca. Potem jakieś głosy. Uderzyłam pięścią w lustro... zaczęłam przeklinać

-Co się ze mną dzieje...? - szepnęłam wpatrując się w krew kapiącą na kafelki.